Nie płać recyklingu.

Przystąp do naszej sieci CarOver.

Obowiązek tworzenia sieci recyklingu

Od 1 stycznia 2016 r. weszły w życie nowe przepisy z zakresu recyklingu pojazdów, na mocy których zamiast obecnie płaconej przez wprowadzających i importujących opłaty 500 zł od sprowadzonego pojazdu, pojawia się obowiązek tworzenia sieci recyklingu. Każdy sprowadzający pojazdy, który wprowadza na rynek do 1000 pojazdów rocznie (przez wprowadzenie rozumie się jego przywiezienie na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji - m.in. wszystkie sprowadzane samochody używane), będzie miał obowiązek zapewnienia sieci składającej się z co najmniej trzech stacji demontażu lub jednej stacji demontażu oraz dwóch punktów zbierania pojazdów, położonych w różnych miejscowościach. Musi to zrobić na podstawie umowy z przedsiębiorcą/przedsiębiorcami prowadzącym takie stacje. Ostateczny termin podpisania takiej umowy upływa 21 stycznia 2016 r.  Istnieją także opinie prawne, że umowę taką powinni posiadać także sprowadzający pojazdy, którzy wprawdzie nie wprowadzają na rynek samochodów używanych z zagranicy, ale mają działalność wpisaną do KRS.
Źródło: Dealer nr 10-11/11 2015

W przypadku braku sieci zbierania pojazdów na sprowadzającego pojazdy może zostać nałożona opłata przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, która wynosić będzie 20 tys. zł oraz będą naliczane inne dodatkowe kary finansowe, których opis i sposób wyliczenia przedstawiamy w opinii prawnej.

DynaFleet jako podmiot specjalizujący się w organizowaniu różnego rodzaju sieci związanych z serwisem pojazdów, występuje jako agent podmiotów zajmujących się demontażem i utylizacją pojazdów.
Po wypełnieniu formularza zgłoszeniowego oraz uiszczenia opłaty dla członków sieci, zgłaszający otrzymuje:
- umowę zapewnienia sieci z DynaFleet, w której DynaFleet zobowiązuje się do zorganizowania sieci dla zainteresowanego,
- umowę z podmiotami stanowiącymi sieć,
- certyfikat.
Uwaga - obecnie DynaFleet jest w stanie zapewnić sieć dla podmiotów, które wprowadzają na rynek do 1000 pojazdów rocznie.

Poznaj szczegóły oferty wypełniając formularz

Dane wprowadzającego:

Osoba kontaktowa:

Lub skontaktuj się z nami


Pobierz formularz (.pdf)

Bogusława Szlachetka:

12 273 44 60
b.szlachetka@dynafleet.pl
Więcej informacji na:
- oficjalnej stronie GIOŚ,
- ISAP - Internetowym Systemie Aktów Prawnych,
- stronie Recyklerzy Polscy - Związek Pracodawców.



Opinia prawna

OBOWIĄZKI WPROWADZAJĄCYCH POJAZDY PO 1 STYCZNIA 2016R.
Ramy prawne:
·         Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (dalej jako Dyrektywa);
·         Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji z dnia 20 stycznia 2005r. (Dz.U. nr 25, poz. 202 z późn. zmianami) (dalej jako ustawa RPWE) w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2016r.
Dyrektywa stanowi podstawowy akt prawa unijnego w zakresie dotyczącym pojazdów wycofanych z eksploatacji. Obowiązkiem Polski jako członka Unii Europejskiej jest dokonanie transpozycji Dyrektywy do porządku prawnego krajowego, w ten sposób, że cele Dyrektywy zostaną osiągnięte. Podstawowym celem Dyrektywy jest zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów, a ponadto ponowne użycie i recykling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska, podejmowanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zaangażowane w pełny cykl życia pojazdu, a szczególnie bezpośrednio zaangażowane w przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Definicja ustawowe (ustawa RPWE):
·         wprowadzający pojazd – rozumie się przez to przedsiębiorcę będącego producentem pojazdu lub przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu
·      wewnątrzwspólnotowe nabycie - rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;
·         import - rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;
Obowiązki wprowadzających pojazdy:
Wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby w każdym województwie były prowadzone co najmniej trzy stacje demontażu (dalej jako SDP) lub punkty zbierania pojazdów, w tym co najmniej jedna stacja demontażu, położone w różnych miejscowościach, zapewniające właścicielowi pojazdu możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji.
 
UWAGA! Wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1000 pojazdów w ciągu roku kalendarzowego, jest obowiązany zapewnić sieć obejmującą co najmniej trzy stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów, w tym co najmniej jedną stację demontażu, położone w różnych miejscowościach na terytorium kraju.
 
Z powyższego wynika, że to wprowadzającego pojazd obciąża obowiązek stworzenia sieci zbierania PWE.
 
Podstawowe zasady dotyczące funkcjonowania sieci:
 
·         Wprowadzający pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu.
·          Do wniosku o wpis do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami prowadzonego przez marszałka województwa wprowadzający pojazd dołącza umowy z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu zawarte w postaci elektronicznej albo kopie tych umów zawartych w postaci papierowej.
·         Umowy określają w szczególności warunki:
1) przyjmowania pojazdów wycofanych z eksploatacji przez stację demontażu;
2) finansowania przez wprowadzającego pojazd kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w szczególności z pojazdów wycofanych z eksploatacji nieposiadających wartości rynkowej lub o wartości rynkowej ujemnej, w sposób zapewniający osiągnięcie poziomów odzysku i recyklingu, uwzględniając liczbę pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przez danego wprowadzającego pojazd.
 
UWAGA! Z powyższego wynika, że wprowadzający pojazd ma dwie możliwości:
1.     prowadzić własne stacje demontażu;
2.     zawrzeć umowę ze SDP (zwaną dalej umową o przystąpieniu do sieci).
Brzmienie przepisu wyklucza zawieranie przez wprowadzających pojazdy umów o przystąpieniu do sieci z innymi podmiotami niż stacje demontażu pojazdów, w szczególności zawierania umów z podmiotami, które zobowiązywałyby się do stworzenia sieci demontażu pojazdów i zapewniały wprowadzającego pojazd, że podmioty tworzące sieć będą odbierać PWE bez kosztów dla ostatniego użytkownika. Powyższe stanowisko potwierdza też fakt, że istniejące dotychczas na rynku podmioty oferujące usługę stworzenia i utrzymania sieci stały się przedmiotem kontroli Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz postępowań karnych.
Brzmienie przepisu nie wyklucza natomiast, żeby każda ze stron – wprowadzający pojazd lub SDP – przy zawieraniu umowy o przystąpieniu do sieci mogła korzystać z pomocy pośredników w wyszukiwaniu kontrahentów tzn. przykładowo SDP może skorzystać z pomocy pośrednika, który będzie wyszukiwał wprowadzających pojazdy zainteresowanych zawarciem z SDP ww. umowy. Brzmienie przepisu nie wyklucza także, że pośrednik może zostać upoważniony przez SDP do zawierania tej umowy jako jej pełnomocnik. Taka konstatacja wynika z treści przepisów kodeksu cywilnego (dalej jako k.c.) o pełnomocnictwie.
 
W tym kontekście należy zauważyć, że kodeks cywilny (art. 758 § 1) przewiduje możliwość zawarcia umowy tzw. agencji przedstawicielskiej tj. której „przedmiotem jest dokonywanie przez agenta czynności prawnych w imieniu dającego zlecenie. (…) usługi agenta, polegające na zawieraniu umów w imieniu dającego zlecenie, obejmą dokonywanie czynności prawnych oraz niejednokrotnie związanych z nimi czynności o charakterze faktycznym.”[1] Co istotne dla wprowadzającego pojazd, przepis art. 759 k.c. przewiduje domniemanie istnienia upoważnienia pośrednika do przyjęcia zapłaty należnej SDP, jak również ww. przepis art. 759 k.c. obejmuje domniemanie, że agent jest upoważniony do odbioru od kontrahenta dającego zlecenie (w tej sytuacji od wprowadzającego pojazd) oświadczeń dotyczących wykonywania przez przyjmującego zlecenie umowy (w tej sytuacji SDP). Celem uniknięcia wątpliwości, SDP udzieli agentowi pełnomocnictwa do ww. czynności, co oznacza, że na etapie wykonania umowy pomiędzy wprowadzającym pojazdy a SDP, wprowadzający pojazdy w pierwszej kolejności będzie mógł kontaktować się z agentem.
 
Wprowadzający pojazd zawierając umowę o przystąpieniu do sieci z SDP za pośrednictwem agenta dopełni obowiązku ustawowego stworzenia sieci.
 
UWAGA! Biorąc pod uwagę  uregulowanie ustawy o RPWE (art. 11a) w zakresie postanowień dotyczących wymagań ustawowych co do treści tejże umowy (tzn. jedna ze stron umowy przyjmuje PWE i dokonuje jego demontażu (przetworzenia), a druga płaci za dokonanie tych czynności), to można uznać, że umowa o przystąpienie do sieci ma charakter umowy wzajemnej. Art. 487 § 2 k.c. stanowi, że umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej. Z powyższego można wyprowadzić wniosek, że finansowanie przez wprowadzającego pojazd gospodarowania odpadami powinno mieć charakter rynkowy.
 
SANKCJE ZA BRAK STWORZENIA SIECI
 
Wprowadzający pojazd, który nie zapewnił sieci w roku kalendarzowym ponosi opłatę za brak sieci.Zasady poboru i naliczania opłaty wyglądają następująco: 
 
·         Wprowadzający pojazd, który nie zapewnił siecijest obowiązany, bez wezwania, do obliczenia i uiszczenia opłaty za brak sieci. Zatem wprowadzający samodzielnie określa wysokość swojego zobowiązania i dokonuje zapłaty wyliczonej opłat. Wprowadzający pojazd ponosi ryzyko prawidłowości wyliczenia i terminowości wpłaty opłaty za brak sieci.
o    Obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego (wysokość opłaty za brak sieci powinna zostać wskazania w sprawozdaniu rocznym składanym przez wprowadzającego pojazd marszałkowi województwa).
o    Opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy.
·         Konsekwencją stwierdzenia, że wprowadzający pojazd, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie uiścił opłaty za brak sieci albo uiścił opłatę w wysokości niższej od należnej, jest wszczęcie postępowania administracyjnego wobec wprowadzającego pojazd, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Natomiast w przypadku niewykonania ww. decyzji ustalającej wysokość opłaty za brak sieci w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyda kolejną decyzję, w której ustala dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 20% kwoty nieuiszczonej opłaty za brak sieci.
·         UWAGA!:
Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.18)), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Z tego wynika, że:
o    Art. 47 § 4. Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku. (tutaj płatnikiem jest wprowadzający pojazd, a funkcję podatku pełni opłata za brak sieci);
o    Art. 51 § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.
o    Art. 53 § 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniemart. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.
·         Wysokość opłaty za brak sieci oblicza się według wzorów określonych w załączniku do ustawy RPWE (por. niżej) na następujących zasadach:
§  Opłata za brak sieci składa się z 2 części: opłaty stałej + opłaty (stawki) za brak stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów w ciągu roku kalendarzowego za każdy pojazd wprowadzony na terytorium kraju w ciągu tego roku;
§  maksymalna wysokość opłaty stałej za brak sieci wynosi 20 000 zł;
§  maksymalna stawka opłaty za brak sieci wynosi 20 zł za brak jednej stacji demontażu lub jednego punktu zbierania pojazdów w ciągu roku kalendarzowego za każdy pojazd wprowadzony na terytorium kraju w ciągu tego roku;
§  minister środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty stałej za brak sieci oraz stawkę opłaty za brak sieci, uwzględniając koszty recyklingu PWE oraz kierując się koniecznością zapewnienia, aby opłata za brak sieci była środkiem ekonomicznym zachęcającym do budowy sieci przez wprowadzającego pojazd.Niestety jak dotąd minister nie wydał stosownego rozporządzenia.
 
WZORY OBLICZANIA WYSOKOŚCI OPŁATY ZA BRAK SIECI ZBIERANIA POJAZDÓW
 
1. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy, który wprowadza ponad 1000 pojazdów rocznie, należy obliczać w następujący sposób:
A = B + ((CxDx ((E1 +E2+…+E48)/365))
2. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy, który wprowadza mniej niż 1000 pojazdów rocznie, należy obliczać w następujący sposób:
A = B + ((CxDx ((E1 +E2+E3)/365))
 
Objaśnienia:
A – wysokość opłaty za brak sieci liczona w zł,
B – opłata stała za brak sieci w zł,
C – liczba pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w ciągu roku kalendarzowego przez danego wprowadzającego w szt.,
D – stawka opłaty za brak sieci w zł,
E z indeksem liczbowym – liczba dni, w których do zapewnienia sieci brakowało kolejnych stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów.
+ - dodać
X – przemnożone
/ - dzielone
 
Przykładowo:
1. Wprowadzający pojazd wprowadził 2000 pojazdów w ciągu roku, a w ciągu roku przez 48 dni brakowało 5 stacji demontażu w sieci, przy założeniu, że max. opłata stała to 20.000,- zł, a max. stawka wynosi 20,- zł.
W tej sytuacji:
 
A = 20.000 + ((2000 x 20 x ((48+48+48+48+48) : 365)) = 20.000 + (40.000 x (240 : 365) = 20.000 + (40.000 x 0,65) = 20.000 + 26.000 = 46.000 – opłata za brak sieci
 
2. Wprowadzający pojazd wprowadził 200 pojazdów w ciągu roku, a w ciągu roku przez 48 dni brakowało 2 stacji demontażu w sieci, przy założeniu, że max. opłata stała to 20.000,- zł, a max. stawka wynosi 20,- zł.
W tej sytuacji:
 
A = 20.000 + ((200 x 20 x ((48+48) : 365)) = 20.000 + (4000 x (96 : 365) = 20.000 + (4000 x 0,26) = 20.000 + 1040 = 21.040 – opłata za brak sieci.
 
3. Wprowadzający pojazd wprowadził 2000 pojazdów w ciągu roku, a w ciągu roku w ogóle nie zapewnił sieci (minimum 48 obowiązkowych stacji), przy założeniu, że max. opłata stała to 20.000,- zł, a max. stawka wynosi 20,- zł.
W tej sytuacji:
A = 20.000 + ((2000 x 20 x ((344 x 48  : 365)) = 20.000 + ((40.000 x (16512:365)) = 20.000 + (40.000 x 45,24) = 20.000 + 1.809.600,- zł – opłata za brak sieci.
 
4. Wprowadzający pojazd wprowadził 200 pojazdów w ciągu roku, a w ciągu roku w ogóle nie zapewnił sieci (( minimum 3 obowiązkowe stacji), przy założeniu, że max.        opłata stała to 20.000,- zł, a max. stawka wynosi 20,- zł.
W tej sytuacji:
A = 20.000 + ((200 x 20 x ((344+344+344) : 365)) = 20.000 + (4000 x (1032 : 365) = 20.000 + (4000 x 2,83) = 20.000 + 11.320 = 31.320,- zł – opłata za brak sieci.

Z powyższego wynika, że brak w ogóle zapewnienia sieci przez wprowadzających pojazdy spowoduje powstanie obowiązek zapłaty opłaty w wysokości nawet 1.809.600,- zł (wprowadzający powyżej 1000 pojazdów).


[1]  por. Ogiegło [w:] Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. Pietrzykowskiego, wyd. 8, 2015, dostępne w systemie informacji prawnej Legalis